Zelfreferentie

Kid Icarus: Uprising is uit. Een slordige 21 jaar na deel II is er nu dan eindelijk weer een Kid Icarus. De speelstijl is niet meer te vergelijken. Het verrassende ‘shmup’-einde van het origineel heeft nu een centrale plek ingenomen en zelfs op de grond blijven deze invloeden overeind.

Weinig kerkers om doorheen te struinen en al helemaal weinig platformuitdagingen dus. Toch is de game een gigantische fan-service voor het handjevol mensen dat Pit als iets anders kent dan dat roodharige joch-icus uit ‘Captain N’. Kid Icarus: Uprising is namelijk compleet zelfbewust. Denk hierbij aan een willekeurige ‘Samurai Pizza Cats’-aflevering, waarbij de vierde muur niet alleen wordt doorbroken maar ook in stukken wordt gehakt en als confetti wordt rondgestrooid. ‘KIU’ doet vrijwel hetzelfde.

“After all, I’ve been gone for 25 years…” roept Medusa na de eerste ontmoeting. Het klassieke I’M FINISHED staat in een groot 8-bit font op je scherm als je dood gaat. Ontmoet een Reaper en z’n oude afgrijselijke 8-bitstune klinkt door de speakertjes. En Palutena en Pit blijven met elkaar kibbelen over de meest obscure referenties uit de originele game. Hell, als zelfs een van de oude vijanden uit het spel uitlegt dat zijn naam tegenwoordig met een extra ‘h’ wordt geschreven, begin je het idee te krijgen dat ontwikkelaar Sora bij echt elke wijziging zich achter de oren gekrabt heeft hoe de fans hier tegenover zouden staan.

Bizar genoeg werkt het. Elke verkrachting van het origineel in de game (en dat zijn er nogal wat) wordt goedgepraat of er wordt verantwoording over afgelegd. En… je accepteert het. In dezelfde week dat Michael Bay aankondigde dat ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ aliens zijn in zijn filmversie, is Kid Icarus’ gedrag ronduit verfrissend.

Ja, je mag alles overhoop gooien, maar besef waar het origineel vandaan komt. Hoe anders zou EA’s Syndicate zijn ontvangen als ze qua graphics en verwijzingen veel dichter op de stijl van het origineel van Bullfrog hadden gezeten? Het was nog steeds een first-person shooter geweest, maar wel in de ‘wereld’ van het origineel en gebruikmakend van de game-taal. Er was herkenning geweest en daarmee al 50% van het plezier en wordt de game positief opgepikt.

SSX (toevallig ook een EA-game) begaat op dit punt een kleine flater. Het gooit het spel overhoop maar houdt wel vast aan de oude personages en nukkigheden. Da’s prima en juist goed, maar de betekenis van de SSX naam als ‘Snowboard Super Cross’ werd ineens overschreven door ‘Surf Snowboard Motorcross’. De meeste mensen geven hier niks om, maar het breekt de uniformiteit - het kader van de serie - een beetje voor de echte fans. Daarmee is de toon (negatief) gezet en komen de andere problemen des te harder aan, zoals het uitblijven van de feestlijke toon van zijn voorgangers.

Overigens, de grootste verwijzing in Kid Icarus is óf het grootste voorbeeld van toeval óf de meest ‘nerdcore’ verwijzing ooit. Was Kid Icarus gebaseerd op de besturing en structuur van NES-zus Metroid, Kid Icarus: Uprising lijkt dezelfde besturing en structuur van portable zusje Metroid Prime: Hunters aan te houden.

Maar van die verwijzing ga echt alleen ik glimlachen.