Jam with the Garageband
Soms kom je wel eens bij de Makro. Hoewel de bedrijfsgrootgrutter best wel geinige aanbiedingen kan hebben, zijn ze op het gebied van games gewoon complete noobs. Bakken met overvloedig geproduceerde titels die nooit verkocht worden, maar ondertussen wel de verkoopcijfers van de uitgevers spekken, waren in grote getale aanwezig. En in een van die bakken lag zelfs een curiosum: Jam with the Band. Dat zegt je misschien niet zo veel, maar als Nintendo DS-speler van het eerste uur ken je de game waarschijnlijk als Daigasso! Band Brothers (als is de Europese versie eigenlijk de ‘DX’ opvolger).
Jam with the Band is een soort rare voorloper op Wii Music met een duidelijke invloed van Dance Dance Revolution/Dancing Stage. Op de maat verschijnen er noten op je scherm die je moet laten samenvallen met het drukken op de knop. Of je produceert je eigen nummers met een vrije stand. Afgaan kun je niet, dus je kan naar hartelust blijven doorspelen. Het belangrijkste aspect was echter de meerspelerstand: meerdere DS’en konden draadloos samen in harmonie (als het goed gaat) een nummer spelen.
De Makro dumpte de restanten van deze game (hoogstwaarschijnlijk 99% van de totaal aangekochte voorraad) en ik stond erbij en keek er naar. Ik had weinig interesse in de game, maar ik stond wat te kijken dat zo’n oude game nu ineens in de belangstelling werd geschopt.
Fast-forward een paar dagen en de -iPad 3- nieuwe iPad wordt getoond. Iedereen valt erover hoe Apple nu toch wel aan de rand van de afgrond moet staan met alleen maar een scherm-update, maar ergens boeit dat weinig als je product nog goed verkoopt. Vraag maar aan Nintendo. Iets wat Apple misschien ook heeft gedaan toen een bepaalde app in beeld kwam: Garageband.
Want verhip, wat zag ik daar ineens? Jam with the Band! Nou ja, niet die titel an sich, maar Garageband had ineens een ‘jamsessie’ optie waarbij meerdere iPads draadloos samen in harmonie (als het goed gaat) een nummer spelen.
De toevallige samenloop voelde ineens wat apart aan en complottheorieën borrelden in mijn hoofd naar boven. Makro toch geen noobs? Wist Nintendo dit en probeerden ze snel Jam with the Band in de winkels te krijgen? Had de Makro zelf iets opgevangen en probeerden ze zo een feature apart aan te bieden via de Nintendo DS? Werkten Nintendo en Apple samen? Maakt Yu Suzuki ooit nog Shenmue 3?
Maar ach, ik negeerde mijn brein maar even. Ergens was het zonneklaar: Nintendo en Apple zitten eigenlijk al jaren op dezelfde golflengte. Ze zitten niet zozeer in elkaars vaarwater maar vlaggen onderling wel heftig naar elkaar. Ze communiceren draadloos over dezelfde ideeën maar dan vanuit andere hoeken belicht. En soms… soms gaat het goed. En dan krijg je er wel eens een harmonieus idee uit. Ook al spelen ze niet op hetzelfde systeem.