Nier Replicant ver.1.22474487139… (PS4)

Het voelt als uren geleden want het is uren geleden dat ik hier op het veldje naast mijn huis stond en bloemzaadjes op een bepaalde manier plantte. 48 uur zelfs om precies te zijn. Ik weet dit omdat ik het in mijn agenda heb gezet. Voor de derde keer. Want Nier Replicant ver.1.22474487139... heeft naast een belachelijke naam ook een sub-queeste waarin bloemen 48 uur moeten groeien. Daar krijg je opnieuw zaadjes van, met een eveneens belachelijk kleine kans dat ze het zaadje worden dat je opnieuw moet planten, met een opnieuw belachelijk kleine kans om het daadwerkelijke zaadje te produceren waar je er 10 van nodig hebt om deze sub-queeste te vervullen.

Ik ben Replicant wel zat.

Het is natuurlijk een beetje flauw om de enige sub-queeste in het spel die gebruik maakt van de interne klok van de spelcomputer (een die overduidelijk bedoeld is als een heb-ik-jou-daar variant zelfs) zo aan de schandpaal te nagelen. Punt is: dit is tegelijkertijd de enige opdracht waar je daadwerkelijk iets van betekenis voor moet doen. Iets meer dan "ga naar gebied A en verzamel x voorwerpen" of "ga naar gebied B en versla vijand Y" En verdikkie, zaadjes planten schiet met stip naar de eerste plek als de meest saaie sub-queeste. En dat is dan je meeste interessante wapenfeit.

De teleurstelling druipt er vanaf, wat misschien niet zo vreemd is als je je bedenkt dat Replicant het zwakkere origineel is ten opzichte van een goed vervolg. Dat is dan ook alles wat er eigenlijk te zeggen is over Replicant in een notendop.

Vechtsystemen, beeld, audio, alles is net even een tandje minder. Maar ten opzichte van het spelontwerp zijn de uiterlijke kenmerken tenminste nog doordrenkt van een eigen stijl. Als zelfs de hoofdqueeste een herhaaldelijk heen-en-weer-loop onderdeel introduceert en er binnen het spel zelf ook nog commentaar op geeft hoe vreselijk vervelend het wel niet is, tja, dan ben ik er zelf ook wel helemaal klaar mee.

Het is dan ook erg jammer dat het verhaal weinig om het lijf heeft. De proloog geeft het idee dat hier iets groots gaande is, maar de meeste verhaalscènes staan los van de kern. Alsof je verschillende afleveringen van een anime kijkt, die elk een spanningsboog en climax hebben die binnen 30 minuten moet worden opgebouwd en uitgevoerd.

Iets te vaak heb ik ambivalent naar het scherm gestaard, terwijl de game hard zijn best deed om een emotie aan te wakkeren. Het enige wat ik kon denken op zo'n moment was "wie was dit ook alweer?" Het spel voert dit 'trucje' ook erg vaak op. Beide groepsleden die zich bij je voegen, zijn van dit kaliber; flamboyante persoonlijkheden waar je geen snars van afweet afgezien van wat omstandigheden. Maar na 10 minuten met ze rondlopen moet ik klaarblijkelijk al een band met ze hebben gevormd.

Het is vreselijk klungelig. Zeker als je dit naast Automata zet. Dat had soortgelijke problemen, maar nam wel de tijd om zichzelf uit te leggen en connecties tussen personages sterker te maken. Enkel vriendschap impliceren omdat er iets achter mijn personage aan loopt dan wel zweeft is wel heel kort door de bocht.

Replicant een slecht spel noemen gaat te ver, maar het is duidelijk nog rauw. Als voorloper van Automata is het interessant, maar tenzij je graag voor die stukjes informatie jezelf door 40 uur vervelende queesten heen worstelt, zou ik simpelweg de soundtrack afspelen via een streamingdienst en een Youtube-video opzetten die het verhaal uitlegt. Dit is simpelweg niet de volledige entreeprijs waard.