Vitaal
Een uitnodiging via een vriend zorgde er voor dat ik op Valentijnsdag mijn avond doorbracht op de lancering van een nieuwe handheld gameconsole: de PS Vita. De aankleding was prima. Van Vlaamse meisjes met blauwe tinten tot Vlaamse frieten met smurfblauwe mayo; alles in de nieuwe Playstation-kleuren. Ook de PSV’s zelf waren aanwezig, speelbaar en, niet te vergeten, mijn bankrekening was ietwat bang voorbereid op de grote klap. Er zou namelijk een aanbieding zijn waardoor je de Vita goedkoper kon aanschaffen.
SCE Europe had diezelfde ochtend nog een bericht de deur uit gedaan over hoe de PS Vita gericht was op de doelgroep van “20-jarige PS3-bezitters”. Aan deze kant van de Noordzee sprak men over kinderen en de zogenaamde ’early adopters’ met een verwachte groei naar vrijwel alle overige doelgroepen daarna. Opereerden de twee takken onafhankelijk van elkaar?
Het werd een beetje bizar. Zo werd het touchpad achterop het apparaat genoemd, maar niet gedemonstreerd. Ondertussen was het wel hèt middel om de casual gamer binnen te krijgen. Zowel een Belgische trendwatcher als de heer Meijroos beten in de promotrailer hun tanden hierop stuk. De eerste riep dat touchscreens bij de nieuwe generatie hoorden, maar kon dat maar losjes aan de PS Vita koppelen. De laatste claimde dat het apparaat perfect was voor de casual doelgroep omdat het dus niet een maar twee (!) aanraakgevoelige oppervlakten aan boord had. En meer is altijd beter uiteraard.
Leuke Avond
De superieure ‘alternate reality’-functie (waarbij game- en camerabeeld gemixt worden) werd maar licht aangestipt. Geen woord over hoe veel beter het is dan de ‘kinderachtige’ concurrentie. Nee, ook de PS Vita is voor de kids. Het leek of Sony met deze presentatie vooral bang was om aan te tonen dat de PS Vita iets anders was dan een ‘PSP 2’. De game waar op gefocust werd was Uncharted (als aandachtstrekker volledig terecht) en de rest was niet zo belangrijk. Het waren maar games. Net zoals op de PSP. Dat werd gecompenseerd door de 3G-mogelijkheden. Overal en altijd gamen. Maar dan wel met een pre-paid abonnement van Vodafone waar je per MB kan betalen. Elk potje knalwerk in Unit 13 kost je dus extra geld. Fijn.
Ingebouwde apps voor Twitter, Facebook en Skype zijn leuk, maar Sony kennende gaan deze nooit geüpdatet worden. En God mag weten of de webbrowser deze keer wel adequaat is. Ze deden hun best om de PS Vita als een multifunctioneel apparaat neer te zetten, maar het is geen smartphone. Er was een reden dat die 20-jarigen met PS3 waren uitgekozen.
Het eind van de presentatie kwam in zicht. Memory Cards van 16GB voor 50 euro voor een apparaat wat met cartridges werkt, “en wel je klanten in de winkel goed uitleggen want die verwachten tegenwoordig veel GB’s.” Ja, ingebouwd zelfs. De ‘aanbieding’ om voor standaard 300 euro een 3G-model te bestellen met gratis games was curieus. Er waren er genoeg die hem alsnog bestelden, maar voor de rest was het overbodig. Die namen nog een zakkie friet met smurfenmayo terwijl ze op hun smartphones Wordfeud verder speelden. Bier ging rond. De sarcastische PS Vita-tweets van meneer Van Hek rolden over het projectiescherm terwijl schattige rolschaatsmeisjes daaronder hetzelfde deden. Uiteindelijk had iedereen alsnog een leuke avond.
Zelfs mijn bankrekening.