Als het op videogamesimulaties aankomt, gaan mijn eerste gedachten regelrecht naar Duitsland. De Duitsers zijn al sinds jaar en dag sehr gründlich in het produceren en spelen van dit type games. Landwirtschafts-Simulator (Farming Simulator voor de rest van de wereld) is ondertussen een begrip waar met een mengeling van angst, verbazing en ontzag naar gekeken wordt. Laat staan dat het voor de gemiddelde boer blijkbaar een soort showroom-voor-thuis is.

Dat gezegd hebbende... de Japanners kunnen er ook wat van.

Aanschouw: I am an Air Traffic Controller - Airport Hero Haneda voor Nintendo Switch. Onderdeel van een serie die al decennia meegaat, is het een heel simpel gegeven... je speelt een luchtverkeersleider op een (Japans) vliegveld. In dit geval Haneda, want de Airport Hero subreeks is specifiek voor spelcomputers gemaakt. Op Steam kan je de volromige versie I am an Air Traffic Controller 4 vinden, met uitbreidingen voor veel meer vliegvelden. Op Nintendo Switch heb je als enige extra optie I am an Air Traffic Controller - Airport Hero Centrair 20th Anniversary.

In een vlaag van verstandverbijstering dat dit soort games überhaupt bestaan, raakte ik verdiept in de wereld achter deze serie. Een paar Wikipedia-artikelen later, kon ik ook niet veel anders dan op zijn minst de demo voor Nintendo Switch te proberen. En... het is eigenlijk een soort realistisch aangeklede versie van Diner Dash. Of misschien toepasselijker: Flight Control met menukeuzes.

Net zoals in Flight Control komen er vliegtuigen richting je vliegveld en moet je ze begeleiden om ergens te landen. Omgekeerd vertrekken er ook vliegtuigen. Zo gezegd, zo luchthaven uiteraard. Maar in Airport Hero geef je commando's als vliegtuigen contact opnemen. Als een vliegtuig bij een gate staat, welke landingsbaan mag hij dan gebruiken om op te stijgen? Welke is het dichtste bij? Maar kan je dat vliegtuig wel laten vertrekken als er binnen een paar minuten een ander vliegtuig aankomt op diezelfde baan? Of kan je die beter een andere baan laten gebruiken zodat die minder lang hoeft te taxiën naar de gate van zijn moedermaatschappij?

Het wordt al snel een managementgame die dankzij de abstractie van commando's geven in plaats van lijntjes trekken of borden verplaatsen een heel specifieke aantrekkingskracht krijgt. Dat alles in (simpel) 3D-beeldwerk wordt weergeven maakt die aantrekkingskracht alleen maar groter. Het van vliegtuigen wisselen om te kijken of ze wel of niet te dicht bij elkaar in de buurt komen is in het begin een soort panisch flitsen tussen camerastandpunten en begint later steeds meer een enkele check-up te worden.

Misschien dat ik vanwege mijn werkzaamheden hier een soort voldoening in vindt, maar het gevolg is dat ik al een tijdje met mijn vinger boven de koopknop hang op de Nintendo eShop. Waarschijnlijk een goed voorbeeld van je reinste competence porn gevangen in een videogame.